Σάββατο 17 Μαΐου 2014

Καλό αν κάνεις... Παροιμία

φωτογραφία από Yahoo Ελλάδας - Ειδήσεις.

" Ακούσατε τι λέει ο νόμος;
Θα χορέψει και ο Οικονόμος*** !"

Μας λέει πολύ όμορφα προλογίζοντας το παραδοσιακό τραγούδι "O ΠΡΙΜΙΚΗΡΗΣ" (σημείωση που λανθασμένα το έγραψαν αυτοί που ανέβασαν το παρακάτω βίντεο Ο ΠΡΙΜΙΚΥΡΗΣ.. και αναλύω παρακάτω τον λόγο πως δεν είναι από το κύρης..αλλά από το κηρός *) ο Μουσικολόγος - Λαογράφος Παναγιώτης Μυλωνάς** συνεχίζοντας :

"Είναι το ποιητικό κείμενο, του τραγουδιού που θα παρακολουθήσουμε. Θα δείτε τι ωραίο θέμα, μετέρχεται!
Στις μεγάλες γιορτές υπενθυμίζουμε σε όλες της περιοχές του Ελληνισμού, τα παλιά τα χρόνια, το σύνθημα για την ομαδική διασκέδαση... για το χορό... το έδινε ο παππάς. Έτσι την έναρξη του χορού ευλογούσε η ορθόδοξη εκκλησία, με τον εκπρόσωπό της ιερέα. Ο χορός κατά κανόνα γινόταν στον περίβολο του ναού και μπροστά χόρευε ο παππάς. Στο ποιητικό κείμενο του τραγουδιού μας εδώ, το σύνθημα για την έναρξη του χορού της μεγάλης γιορτής - που μπορεί να ήταν Πάσχα, Απόκριες και άλλες...- το δίνουν δυο «οφικκιάριοι» της ορθόδοξης εκκλησίας : Ο Πριμικήριος κι ο Οικονόμος.
Βλέπετε τι συντηρείται και ζει στα τραγούδια μας! Τα οφίκια ως γνωστόν είναι τίτλοι και αξιώματα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας. Η λέξη Οφφίκιο προέρχεται από τον Λατινικό όρο officium που σημαίνει τον άνθρωπο του καθήκοντος ή εκείνον που τυγχάνει απολύτου σεβασμού. (Περισσότερα βλ.Oφφίκια ) Ο Οικονόμος δηλώνει τον αρχηγό του Οίκου. Από το Οίκος και νέμω. Που φροντίζει γι'αυτόν (τον οίκο εννοείται ...) Η Δ' Οικουμενικής Σύνοδος του 451 που έλαβε χώρα στην Χαλκηδόνα, καθόρισε κανόνες όπως : Οι κατά τόπους επίσκοποι να προχωρούν στο διορισμό Οικονόμου εκπροσώπων της τάξεως του ιερού κλήρου ει να μην τυγχάνει ανευθύνως η οικονομίας της εκκλησίας και ει να μη η εκκλησιαστική περιουσία εκτίθεται εις φθοράν και όπως μη υποτιμάτε η αξιοπρέπεια του κλήρου.
Επίσης οφφίκιο εκκλησιαστικό, γνωστά από τα Βυζαντινά χρόνια είναι και του Πριμικήριου. Πριμικήριοι ονομάζονταν, οι προϊστάμενοι της Τάξεως, στην επισκοπική Εκκλησία. Στον 61ο κανόνα της εν Τρούλω Οικουμενικής Συνόδου , αναφαίνεται υπόμνημα του Βαλσαμώνος που λέει :
" Εκατόνταρχοι και οι συν ει παρ'υμών λεγόμενοι Πριμικήριοι. Ήσανται το παλαιόν άνθρωποι, γηραλέοι και φρονιμότεροι." Ο Πριμικήριος και ο Οικονόμος έδιναν λοιπόν όπως θα μας πει το τραγούδι, το σύνθημα στα σεβαστά πρόσωπα για να αρχίσει ο χορός σε μια μεγάλη γιορτή.
Ο Πριμικήρης είπε το " Γυναίκες – άντρες στο χορό. Ακούσατε το τι λέει ο νόμος; Θα χορέψει κι ο Οικονόμος! " Ο νόμος εδώ υπονοεί τη τάξει, κατά τα ειωθότα, δηλαδή... κατά την παράδοση, θα χορέψει και ο Οικονόμος.

Τούτη η μέρα σήμερα

πέφτει το χρόνο μια φορά.

Μοιάζεις που σέρνεις το χορό

σαν το πουλί στον Ουρανό.

Ο Πριμικύρης είπε ΄το..:

Γυναίκες – άντρες στο χορό.
Ακούσατε το τι λέει ο νόμος;

Θα χορέψει κι ο Οικονόμος!

**Ο Παναγιώτης Μυλωνάς γεννήθηκε 17/7/1948 στη Λάπα Αχαίας. Είναι Μουσικολόγος και Λαογράφος. Δάσκαλος Εθνικής Μουσικής
Έχει σπουδάσει Θεολογία και Πολιτικές Επιστήμες , ενώ από το 1969 είναι υπεύθυνος της εκπομπής Παραδοσιακή Μουσική στην ΕΡΤ1.
Επίσης, έχει αναλάβει την παραγωγή πολλών τηλεοπτικών εκπομπών.
(το βιογραφικό από http://ishow.gr με διορθώσεις μου από το προφίλ του Παναγιώτης Μυλωνάς )

*Πριμικήριος

Βυζαντινος αξιωματουχος
Σημασία: Στό σέκρετο του Ρωμαϊκου κράτους ό ανώτατος άρχων είχε γραμμένους τους αξιωματούχους του σε μία σειρά κηρωμένων πινακίδων, που ήταν, τρόπον τινά , ή επετηρίδα τών αξιωματούχων. Οί πινακίδες αυτές της επετηρίδος λεγόταν τάβουλαι (tabulae) ή κηρός (cera). Οί εγγεγραμμένοι αξιωματούχοι ταβουλάριοι* (tabularii). Ο πρώτος εγγεγραμμένος, δηλαδη ό ύπ' αριθμόν 2 άρχων της επικρατείας, λεγόταν πριμικήριος (primicerius). γι' αυτό και στό Βυζάντιο στό μεν κράτος ύπηρχαν τ' αξιώματα μέγας πριμικήριος και πριμικήριος τής αύλής, στό δε πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως τα όφφίκια πριμικήριος των ταβουλαρίων και πριμικήριος τών άναγνωστών. Εδώ οι πηγές διαφωνούν. Οι περισσότεροι αναγνωρίζουν ως ταβουλάριους τους συμβολαιογράφους που διέθεταν μάλιστα ειδική και προνομιούχο συντεχνία. * Γραφικα - 358.21 Ε

Ετυμολογία : Από το Λατινικό primus in cera ο πρῶτος τῇ τάξει, ο πρῶτος στην επετηρίδα.

Αναφορές
Στο πατριαρχειον φίλον έναν ευταξία* εχω Και εις του πριμικηρίου κάθε δεκαπέντε τρέχω. * Άλλο Βυζαντινο πατριαρχικό οφίκιο. Ο επι της ευταξιας Ηλία Τανταλίδη - Η κερατσα ΑΣ3 Βυζαντινό Λεξικό - Copyright© 2012 by Aris (Stougiannidis http://www.stougiannidis.gr/AENAON/AS3/primikhrios.pdf)

πηγή ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΑΛΕΞΙΟΣ ΜΕΓΑΣ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑΡΧΗΣ ΚΑΙ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΓΑΣ ΠΡΙΜΙΚΗΡΙΟΣ

Ο πριμικήριος είναι εκκλησιαστικός αξιωματούχος. Στη Δυτική Εκκλησία ο πριμικήριος ήταν προϊστάμενος του κλήρου, από τον υποδιάκονο και κάτω. Ο 10ος κανόνας της ισπανικής επαρχιακής συνόδου εν Ημερίτη (Emerita, Merida), του έτους 666, ορίζει ότι οι επίσκοποι οφείλουν να έχουν στον καθεδρικό τους ναόαρχιπρεσβύτερο, αρχιδιάκονο και πριμικήριο (primicerius ή primiclerus). Στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία το αξίωμα αυτό το συναντάμε τόσο στα Πατριαρχεία, όσο και σε αυτοκέφαλες εκκλησίες, όπως της Κύπρου.

Πηγή http://protostrator.blogspot.gr/2010/12/blog-post_16.html#!

Το εκκλησιαστικό αυτό αξίωμα (άλλως οφφίκιο) αφορά:
α) στην εκκλησιαστική υμνωδία. Οι πριμικήριοι (δύο συνήθως) ψάλλουν μαζί με τους δομέστικους και τον πρωτοψάλτη. Κατατάσσεται στον ευώνυμο χορό από τον κατάλογο (5ος τόμος του «Συντάγματος Ιερών Κανόνων», σ. 534 υποσημείωση) στην τρίτη πεντάδα πρώτο τη τάξει. Κατά το Μέγα Ευχολόγιο κατατάσσεται ενδέκατο τη τάξει.
β) στις εκκλησιαστικές αναγνώσεις. Το αξίωμα του πριμικηρίου των αναγνωστών ή αρχιαναγνώστη, έδινε το δικαίωμα στον κάτοχό του να προΐσταται όλων των αναγνωστών. Κατατάσσεται υπό του Κωδίνου του Κουροπαλάτη (Περί των οφφικίων της Μεγάλης Εκκλησίας) στην όγδοη πεντάδα πρώτο τη τάξει. Το αξίωμα αυτό δινόταν σε κάποιον που ήταν ήδη αναγνώστης.
γ) στα έγγραφα του επισκοπικού γραφείου και γενικά των δικαιοπραξιών. Το αξίωμα του πριμικηρίου των πατριαρχικών ή επισκοπικών ταβουλλαρίων κατατάσσεται υπό του Κωδίνου του Κουροπαλάτη (Περί των οφφικίων της Μεγάλης Εκκλησίας) στην έβδομη πεντάδα τέταρτο τη τάξει. Από τον δεύτερο κατάλογο του Ευχολογίου κατατάσσεται στην έκτη πεντάδα πρώτο τη τάξει. Από τον μοναχό Ματθαίο (Περί των οφφικίων της Μεγάλης Εκκλησίας) στην έκτη πεντάδα τέταρτο τη τάξει.
Ήταν εκ τούτων υποχρεωμένος ο πριμικήριος
να συντάσσει και να υπογράφει τα γράμματα που αφορούσαν σε δικαιοπραξίες (όπως εκδοτήρια, πρατήρια, διαθήκες, γράμματα προσενέξεως (προσφοράς), κρίσιμα γράμματα),
να συντάσσει ομολογίες και υποσχέσεις μοναχών,
να ερμηνεύει έγγραφα που αφορούσαν σε δικαιοπραξίες,
να υπογράφει μαζί με αρχιερείς και άλλους εκκλησιαστικούς αξιωματούχους, πατριαρχικά συνοδικά γράμματα.

Εκτός από τον πριμικήριο των ταβουλαρίων, υπάρχει και το αξίωμα του πριμικηρίου και ταβουλαρίου. Ο πριμικήριος των ταβουλαρίων είχε προϊστάμενο τον πριμικήριο των πριμικηρίων των ταβουλαρίων (αν υπήρχε τέτοιος). Το αξίωμα του πριμικηρίου των πριμικηρίων των ταβουλαρίων έδινε το δικαίωμα στον κάτοχό του να συντάσσει και να υπογράφει έγγραφα που αφορούσαν σε δικαιοπραξίες, δινόταν δε και σε ιερείς και επιτρεπόταν ο κάτοχός του να έχει και άλλο αξίωμα (π.χ. του νομικού).
δ) σε θέματα ευταξίας μέσα στο ναό. Ο πριμικήριος των ευταξιών έπρεπε κρατώντας λαμπάδα να καλεί στον ναό τον αρχιερέα. Στη Μεγάλη Εκκλησία ο άρχων πριμικήριος έφερε το χαζράνιον, έχοντας από τη μια κι απ' την άλλη πλευρά του δύο ευταξίες.

Πριμικήριοι λέγονταν και οι μάντεις.

Το χαζράνιον (από την αραβική λέξη χαϊζ-ραν = ψηλή ράβδος) είναι η ράβδος την οποία φέρει ο Οικουμενικός Πατριάρχης, αλλά και οι άλλοι πατριάρχες και αρχιερείς στις γιορτές πένθους (ακολουθίες του Νυμφίου τη Μεγάλη Δευτέρα, Μεγάλη Τρίτη και Μεγάλη Τετάρτη, απόδειπνα των ημερών αυτών, εσπερινούς των Κυριακών της Μεγάλης Σαρακοστής, λειτουργίες των Προηγιασμένων, γιορτές στη μνήμη του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου κ.ά.) εφόσον δεν χοροστατεί με μανδύα στον πατριαρχικό θρόνο. Η ράβδος αυτή είναι μακριά σε μέγεθος, απλή (δεν έχει τους όφεις και τον σταυρό, που φέρει η αρχιερατική ράβδος, την οποία συνήθως κρατούν οι αρχιερείς.

Πηγές
Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια Πυρσός, τόμος 20, σελ. 678
Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 60, σελ. 315

***Οικονόμος

Ο Οικονόμος είναι ο τίτλος εκκλησιαστικού και πολιτικού αξιώματος που ανάγεται στον 4ο αιώνα. Η λέξη σημαίνει τον υπεύθυνο της οικονομικής διαχείρισης μίας Επισκοπής-Μητρόπολης κλπ. Σήμερα αποτελεί απλό τιμητικό τίτλο που αποδίδεται στον έγγαμο κληρικό που κατέχει το δεύτερο βαθμό της Ιεροσύνης. Διακριτικό γνώρισμα του Ιερέα που κατέχει τον συγκεκριμένο τίτλο είναι το Επιγονάτιο.
Απ΄ τους αρβανίτες της Σαλαμίνας

Η αρχαία Eλληνική και συνακόλουθα η Βυζαντινή ιστορική συνέχεια του γένους των Ελλήνων διατηρούνται αναλλοίωτες μέσα από τις παραδόσεις των αρβανιτών, απαράλλαχτες αιώνες τώρα, υπενθυμίζοντας στους άσπονδους και διδάσκοντας στους νεώτερους το αδιάσπαστο και ταυτόσημο των απανταχού Ελληνικών κοινοτήτων. Oι Έλληνες από τα αρχαία χρόνια είτε ως ειδωλολάτρες είτε αργότερα ως χριστιανοί τιμούσαν και τιμούν πάντα την έννοια του Θείου, της ανώτερης δύναμης, συστατικού στοιχείου του απαράμιλλου πολιτισμού που έχουν αναπτύξει στην μακρά και λαμπρή τους πορεία. Το συστατικό αυτό στοιχείο αποδεικνύεται από τα έπη του Ομήρου μέχρι την Αγιά Σοφιά και ως τις μέρες μας ακόμη, ώστε όταν κανείς μιλάει για Έλληνες και Ελλάδα αυτόματα να ανατρέχει και στην έννοια της θρησκείας που διέπει τον πολιτισμό των κοινοτήτων της και αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό την ιδιαίτερη ταυτότητα του λαού μας από τους αρχαίους χρόνους μέχρι σήμερα. Mε αυτό το διαμορφωμένο υπόβαθρο η συμμετοχή ιερέων στους χορούς των αρβανιτών δήλωνε την αρμονική συνύπαρξη αλλά και τον ακατάλυτο δεσμό, αλληλοσυμπλήρωμα, του σεβαστού ιερατείου με τον λαό. Αντίθετα οι αλβανοί ανέκαθεν είχαν με την θρησκεία χαλαρή σχέση αλλά και ευμετάβλητη θρησκευτική συνείδηση, δείγμα της διαφορετικής ή μάλλον ανύπαρκτης κουλτούρας τους από τους Έλληνες και τις αξίες τους, από τις οποίες βασικότατη υπήρξε η θρησκεία. Άλλωστε η πανσπερμία εθνοτήτων που απαρτίζουν το αλβανικό κράτος δεν μπορεί να εκφραστεί με ομοιογένεια ούτε και στην θρησκεία. Το συγκεκριμενό τραγούδι και ο χορός είναι από την Σαλαμίνα και διατηρείται στην μουσική παράδοση των εκεί αρβανιτών

Πηγή της όλης ανάρτησης για το παραδοσιακό τραγούδι από τον κύριο :
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΠΠΑΣ
17/5/2014

Επίσης
http://ishow.gr/person.asp?guid=E5B365A3-6B3A-4FDB-96D6-8991C5BDE9CB
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82
http://www.stougiannidis.gr/AENAON/AS3/primikhrios.pdf

Τρίτη 13 Μαΐου 2014

Τρίτη και 13

Tρίτη και 13 σήμερα και μην περάσεις κάτω από σκάλα, μη δεις μαύρη γάτα και καλύτερα θα ήταν να μην κουνήσεις καθόλου από το σπίτι. Αλλά και εκεί πρόσεξε μη σπάσεις κανά καθρέφτη και για καλά και για κακό μην ανοίγεις την τηλεόραση και κάνει την εμφάνισή του κανας «γκαντέμης»!

Δείτε την Ελληνική ταινία Τρίτη και 13 :
ΕΛΛ ΚΙΝ ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ 13 Ν ΣΤΑΥΡΙΔΗΣ

Κατά την ελληνική παράδοση, η Τρίτη θεωρείται γρουσούζικη, καθώς την ημέρα αυτή η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια του Μωάμεθ του Πορθητή (Τρίτη 29 Μαΐου 1453). Έκτοτε γιορτές και γλέντια δεν γίνονταν ποτέ Τρίτη και τα σπιτικά παρέμεναν κλειστά για τους επισκέπτες. Ήταν ένας τρόπος για να μη λησμονήσουμε ως εθνος. Ωραία, και γιατί δεν επιλέξαμε Τρίτη και 29; Όπως παρατηρεί ο “πατέρας” της ελληνικής λαογραφίας Νικόλαος Πολίτης (1852-1921), η ερμηνεία αυτή είναι υστερογενής, αφού και οι σύγχρονοι στην Άλωση απέδωσαν την εθνική εκείνη συμφορά στην ολέθρια επίδραση της ημέρας. Μαρτυρία για την πρόληψη αυτή υπάρχει ήδη από το 1164.

Η εξήγηση της δεισιδαιμονίας πρέπει να αναζητηθεί, κατά τον Νικόλαο Πολίτη, σε αστρολογικές προβλέψεις. Σύμφωνα με αυτές, την Τρίτη κυρίαρχος είναι ο πλανήτης Άρης, ενώ σε κάποια ώρα της ημέρας (η «κακιά ώρα») επικρατεί μαζί με τον πλανήτη Κρόνο. Γι’ αυτό η ώρα αυτή καθίσταται ιδιαίτερα επικίνδυνη. Επειδή, όμως, κανείς δεν μπορεί να την προσδιορίσει, ολόκληρη η Τρίτη αντιμετωπίζεται ως αποφράς ημέρα.

΄Η κατά άλλους η γρουσουζιά κρύβεται αλλού. Όταν οι Οθωμανοί άλωσαν την Πόλη ήταν ημέρα Τρίτη και το άθροισμα της ημερομηνίας της Άλωσης (1+4+5+3=13) βγαίνει... 13. Τρίτη και 13 λοιπόν...

Ακόμη μια εξήγηση: Τρίτη και 13 του έτους 1204 οι Σταυροφόροι κατέκτησαν την πρωτεύουσα του μεσαιωνικού πολιτισμού, την Κωνσταντινούπολη.

Υπάρχουν όμως κι άλλοι... μύθοι για τις αιτίες που θέλουν την Τρίτη και 13 γρουσούζικη μέρα!

Το 13 είναι ο κατεξοχήν κακότυχος αριθμός όπου «κατηγορείται» γιατί... σπάει την αρμονία και τελειότητα του 12! Με την προσθήκη του αριθμού «ένα» σχηματίζεται η αρχή ενός νέου κύκλου. Το άγνωστο, που αντιπροσωπεύει ο αριθμός 13, προκαλεί ανησυχία στους ανθρώπους κι έτσι άρχισαν να το συνδέουν με ατυχή γεγονότα.

Το 13

12 μαθητές του Χριστού,

12 οι θεοί του Ολύμπου

12 Ιμάμηδες

12 φυλές του Ισραήλ,

12 οι μήνες

12 οι ώρες της μέρας και της νύχτας

12 οι άθλοι του Ηρακλή

12 τα ζώδια

Το 12+1 θα συμβόλιζε μια νέα αρχή. Αλλά επειδή αυτές είναι πάντα δύσκολες, δεν άργησε το 13 να κατηγορηθεί για όλα τα κακά του κόσμου! Και συνδέθηκε με κακοδαιμονίες, δεισιδαιμονίες και κάθε τι κακό!

Λέγεται ότι ο βασιλιάς της Μακεδονίας, Φίλιππος ο Β’ πέθανε λίγο αφού τοποθέτησε ένα άγαλμά του δίπλα σε αυτά των θεών του Ολύμπου.

13 ήταν και οι μαθητές του Ιησού που βρέθηκαν στο Μυστικό Δείπνο. Οι 12 απόστολοι και ο Ιούδας που πρόδωσε τον Χριστό...

Το 13ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης μιλά για τον Αντίχριστο και το θηρίο, τα δημιουργήματα του Διαβόλου

Στα ταρώ, η κάρτα του θανάτου έχει πάνω της τον αριθμό 13...

Και κάτι ακόμα, σύμφωνα με τους προληπτικούς: Όταν μία ομάδα δεκατριών αντικειμένων διαιρεθεί στα δύο, στα τρία, στα τέσσερα ή στα έξι, πάντα ένα αντικείμενο περισσεύει. Το "κακό"!...

Πολλοί άνθρωποι είναι προληπτικοί, αλλά πολύ λίγοι το παραδέχονται. Η δεισιδαιμονία είναι συνυφασμένη κυρίως με τις πρώτες φάσεις της ιστορικής διαδρομής του ανθρώπου. Ανάγεται στη συναίσθηση της αδυναμίας του ανθρώπου να ερμηνεύσει με λογικό τρόπο τις αιτίες που υπαγορεύουν την εκδήλωση των φαινομένων της φύσης ή των γεγονότων εκείνων που διαδραματίζουν ρυθμιστικό ή καταλυτικό ρόλο στη ζωή του (όνειρα, ασθένειες, θάνατοι, κλπ).

Έτσι, στην ιστορία όλων των λαών συναντάται η πίστη σε ένα σύνολο δοξασιών που εξηγούν με προλογικό και συμβολικό τρόπο τις ανθρώπινες πράξεις και τα φαινόμενα της φυσικής πραγματικότητας, όπως επίσης και την αδιάσειστη βεβαιότητα ότι ο άνθρωπος μπορεί με ορισμένες μυστηριώδεις ενέργειες (μαγικές πράξεις, ξόρκια, κ.α.) να επηρεάσει την εμφάνιση των υπερφυσικών δυνάμεων του σύμπαντος ή να ελέγξει τη δράση των φυσικών νόμων. Στο πλαίσιο της αντίληψης αυτής για την οργανική σχέση του ανθρώπου με το κόσμο του, οι πρωτόγονοι θεωρούσαν ότι τα φυσικά φαινόμενα συνιστούν ορατή έκφραση της βούλησης ή της δύναμης κάποιων θεών ή ότι αποτελούν προμηνύματα της τύχης του ανθρώπου (διοσημίες, αστρολογία κ.α.). Παράλληλα, πίστευαν ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι τρόποι με τους οποίους είναι σε θέση να εξευμενίσουν ή να προκαλέσουν την εμφάνιση των υπερφυσικών δυνάμεων που διέπουν την μοίρα τους.

Όποιος νομίζει ότι μπορεί να επηρεαστεί αρνητικά με οποιονδήποτε τρόπον από μια μαύρη γάτα, από ένα άτυχο αριθμό ή από οτιδήποτε θεωρεί ο καθένας κακότυχο κάνει μεγάλο λάθος. Βέβαια το να σας πείσω για αυτό είναι κάτι το πάρα πολύ δύσκολο αφού όλες αυτές οι δεισιδαιμονίες ή προλήψεις πηγάζουν από το ανεξάλειπτο και βαθιά ριζωμένο στο ανθρώπινο υποσυνείδητο μεταφυσικό δέος. Σκεφτείτε πόσες φορές η ανθρωπότητα έχει προβλέψει το τέλος του κόσμου – η τελευταία ήταν το περασμένο έτος. Σε όλο τον κόσμο υπήρχαν άνθρωποι που πίστευαν πως αυτή η πρόβλεψη θα μπορούσε να βγει αληθινή. Αλλά ευτυχώς σταθήκαμε όλοι αρκετά τυχεροί, μιας και στοιχεία του άρθρου αυτού είναι από αναδημοσίεση άρθρου του έτους 2013.

Για τους προληπτικούς ανθρώπους ο αριθμός 13 συνδέεται με τη μεγαλύτερη καταστροφή και θεωρείται ο πλέον γρουσούζικος. Για το λόγο αυτό σε πολλά ξενοδοχεία ή νοσοκομεία δεν υπάρχει δωμάτιο με τον αριθμό 13, σε πολλά αεροπλάνα δεν υπάρχει θέση με αυτόν τον αριθμό αλλά και σε πολλά ψηλά κτήρια του κόσμου δεν υπάρχει δέκατος τρίτος όροφος. Είναι χαρακτηριστικό του τρόμου γύρω από αυτόν τον αριθμό πως σε ολόκληρο το Παρίσι, υπάρχουν ελάχιστες διευθύνσεις όπου ο αριθμός 13 έχει τοποθετηθεί. Όλα αυτά λοιπόν δείχνουν πόσο ισχυρή είναι η δεισιδαιμονία γύρω από αυτόν τον αριθμό. Το 13 θεωρείται από πολλούς ο αριθμός της ασυμμετρίας. Αν ο αριθμός 12 συμβολίζει την πληρότητα, την κοσμική τάξη και αρμονία (12 ζώδια), τότε ο 13 αριθμεί το διαμελισμό αυτού του τέλειου κύκλου, την εξαναγκαστική συνέχεια της τάξης που οδηγεί στην ασυμμετρία και το χάος. Επίσης στον Μυστικό Δείπνο του Χριστού, οι παρευρισκόμενοι δεν ήταν ίσοι με τον αριθμό της ισορροπίας, αλλά ήταν δεκατρείς, αριθμός που αντιστοιχεί στον προδότη Ιούδα Ισκαριώτη. Έτσι για τους χριστιανούς ανά τον κόσμο το 13 έγινε ένα μισητό νούμερο. Παρ “όλα αυτά, υπάρχουν και άλλοι αριθμοί που κάποιοι θεωρούν πως φέρνουν ατυχία και προβλήματα. Έτσι, οι Βραζιλιάνοι και οι Ιταλοί πιστεύουν ότι ο αριθμός 17 φέρνει κακή τύχη. Οι Κινέζοι πάλι θεωρούν πως ο αριθμός 4 και 14 μπορούν να φέρουν την καταστροφή.

Η αβεβαιότητα για το τι μπορεί να φέρει το μέλλον τρομοκρατούσε πάντα την ανθρωπότητα και την γέμιζε με πολύ άγχος. Αυτό μας οδηγεί και στις διάφορες δεισιδαιμονίες. Το να καταλάβουμε πως κανένας αριθμός ή κανένας σπασμένος καθρέφτης ή καμιά μαύρη γάτα δεν έχει την δύναμη να επηρεάσει την πορεία της ζωής μας θα μας ανακουφίσει και θα μας δώσει την αίσθηση κυριαρχίας στην ζωή μας.

Όταν μια μαύρη γάτα περάσει από μπροστά σου, σημαίνει ότι το ζώο πάει κάπου.
Groucho Marx

Ηθικά περί φλυαρίας – οργής – δεισιδαιμονίας, Πλούταρχος, Εκδ. Πύρινος Κόσμος
Δεισιδαιμονία και αμάθεια, Γεώργιος Σιέττος

Δεισιδαιμονία που απαντάται στους Έλληνες και τους Ισπανόφωνους λαούς.

Όπου δεισιδαιμονία θεωρείται ο παράλογος φόβος για το υπερφυσικό, η πίστη σε αντιεπιστημονικές δοξασίες περί επιρροής κακοποιών πνευμάτων πάνω στη ζωή μας
Γενικά, η Τρίτη θεωρείται αποφράς ημέρα, δηλαδή γρουσούζικη και επικίνδυνη για τους παραπάνω λαούς. Όταν συμπίπτει Τρίτη και 13, οι προληπτικοί τη θεωρούν πολύ άτυχη και επικίνδυνη ημέρα. Για τους υπόλοιπους λαούς η γρουσούζικη ημέρα είναι η Παρασκευή και 13.

Οι Ισπανόφωνοι εκφράζουν την ημέρα με την παροιμία «En martes, ni te cases ni te embarques» («Την Τρίτη, μη παντρεύεσαι και μη ξεκινάς ταξίδι»). Κάτι ανάλογο ισχύει και στα καθ’ ημάς, όταν οι προληπτικοί μέσα στην Τρίτη αποφεύγουν να αρχίσουν οποιαδήποτε εργασία, να επιχειρήσουν ταξίδι ή να τελέσουν αρραβώνα. Αντίθετα, η Τρίτη είναι η κατάλληλη για εκδηλώσεις μαγείας.

Μαύρες γάτες, σκάλες, ο αριθμός 13 και πολλά άλλα. Καθημερινά όλοι μας μπορεί να βρεθούμε αντιμέτωποι με κάποια δεισιδαιμονία

Από πού ξεκινάνε όμως αυτές οι προλήψεις και γιατί τις ακολουθούμε;

Ο Βρετανός συγγραφέας, Harry Oliver, κυκλοφόρησε ένα βιβλίο, με τίτλο "Black Cats & Four-Leaf Clovers" και ερευνά τις ρίζες των δεισιδαιμονιών

1. Πέρασμα κάτω από μία σκάλα - Μετά από έρευνα ενός χρόνου στη Βρετανική Βιβλιοθήκη του Λονδίνου, ο Oliver αναφέρει πως η δεισιδαιμονία αυτή αναφέρεται στη «σκάλα που σχηματίζει ένα τρίγωνο με τον τοίχο και το έδαφος, υποδηλώνοντας την Αγία Τριάδα». Προφανώς, το πέρασμα μέσα από αυτό το τρίγωνο δείχνει ασέβεια προς την Αγία Τριάδα και επομένως φέρνει κακή τύχη. Άλλη πιθανή (και πολύ πιο απλή) εξήγηση είναι πως όπου υπάρχει σκάλα, συνήθως κάπως δουλεύει από πάνω και με το να περάσει κάποιος από κάτω μπορεί να προκληθούν διάφορα ατυχήματα, όπως να πέσει ένα σφυρί στο κεφάλι του περαστικού.

2. Μαύρη γάτα - Οι μαύρες γάτες είναι συνυφασμένες με τη μαγεία και γι' αυτό κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν πως φέρνουν κακή τύχη. Εντούτοις, υπάρχουν δύο παραλλαγές σε αυτή τη δεισιδαιμονία. Εάν μία γάτα περάσει από μπροστά σου θεωρείται κακή τύχη, ενώ αν έρθει προς το μέρος σου, τότε είναι καλός οιωνός. Στην περίπτωση του πρώτου σεναρίου, για να ξορκίσεις το κακό, το μόνο που χρειάζεται να κάνεις είναι να φτύσεις.

3. Άναμμα 3 τσιγάρων με το ίδιο σπίρτο - Αυτή η δεισιδαιμονία προέρχεται από τους στρατιωτικούς κύκλους και χρονολογείται από τις μεγάλες εκείνες νύχτες στα χαρακώματα κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. «Εάν κάπνιζαν μαζί τρεις στρατιώτες, οι ελεύθεροι σκοπευτές θα τους εντόπιζαν εύκολα,» όπως υποστηρίζει ο Oliver. Εάν χρησιμοποιούσαν το ίδιο σπίρτο για να ανάψουν και τα τρία τσιγάρα, οι σκοπευτές θα παρατηρούσαν πως το σπίρτο καίει ακόμα μετά το άναμμα του πρώτου τσιγάρου και θα είχαν αρκετό χρόνο για να γεμίσουν τα όπλα τους, να στοχεύσουν και να πυροβολήσουν τον άτυχο τρίτο καπνιστή.

4. Καρότα για καλή όραση - Παρόλο που κάποιες μελέτες έχουν δείξει ότι η βιταμίνη Α, που περιέχουν τα καρότα, κάνει καλό στα μάτια, το λαχανικό από μόνο του δεν μπορεί να εγγυηθεί τέλεια όραση. Ο Oliver υποστηρίζει πως ο μύθος αυτός των παλιών γυναικών -ή η έξυπνη προσπάθεια των γονιών να κάνουν τα παιδιά τους να τρώνε λαχανικά- προέρχεται από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. «Λεγόταν ότι οι Βρετανοί πιλότοι έτρωγαν τεράστιες ποσότητες καρότων για να βλέπουν από μεγάλο ύψος και στο σκοτάδι. Η φήμη αυτή είχε εξαπλωθεί ώστε να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από το γεγονός ότι είχε εφευρεθεί το ραντάρ και χρησιμοποιούνταν κατά του εχθρού,» προσθέτει ο Oliver.

5. Σταύρωμα των δαχτύλων - Η δεισιδαιμονία αυτή έχει θρησκευτικές ρίζες. Το σταύρωμα των δαχτύλων είναι ένα είδος ιερής προστασίας γιατί τα δύο δάχτυλα, που είναι το ένα πάνω στο άλλο, σχηματίζουν έναν κεκλιμένο σταυρό. Το τελετουργικό αυτό για «καλή τύχη» έχει διάφορες παραλλαγές ανά τον κόσμο. Στην Ελβετία, διπλώνουν τους αντίχειρές τους και τυλίγουν τα άλλα δάχτυλά τους γύρω, αντί για το κλασσικό σταύρωμα του δείκτη και του παράμεσου.

6. Ανοιχτή ομπρέλα μέσα στο σπίτι - Η προέλευση αυτής της πρόληψης είναι απλή: ό,τι σχεδιάστηκε για έξω πρέπει να παραμένει έξω. Παρόλο που η σημερινή εκδοχή της παλιάς δεισιδαιμονίας με την ομπρέλα περιορίζεται μόνο στην «κακή τύχη», ο Oliver υποστηρίζει πως τα παλιά χρόνια ήταν πολύ πιο σκοτεινή. «Τα παλιότερα χρόνια, το άνοιγμα της ομπρέλας μέσα στο σπίτι ήταν οιωνός θανάτου,» όπως εξηγεί ο ίδιος.

7. Γεμάτος φούρνος - Πρόκειται για μια παλιά εβραϊκή δεισιδαιμονία. Εάν ένας φούρνος έμενε άδειος, η οικογένεια θα πείναγε στο μέλλον. Για να αποφύγει κάποιος την πείνα, αρκούσε να αφήσει μέσα στον φούρνο ένα κομμάτι λαδόκολλα ή ένα τηγάνι. Η δεισιδαιμονία αυτή σχετίζεται με αρχαία τελετουργικά, κατά τα οποία άφηναν φαγητό για τους θεούς του νοικοκυριού, ώστε να προστατεύουν την οικογένεια.

8. Ανάποδα εσώρουχα - Εάν κάποιος έχει μια κακή μέρα, το μόνο που χρειάζεται για να την καλυτερέψει είναι να βάλει τα εσώρουχά του ανάποδα. Ο Oliver δεν είναι σίγουρος για την προέλευση αυτής της δεισιδαιμονίας αλλά δεν θα μας κάνει εντύπωση εάν αποδειχτεί πως προέρχεται από κάποια ξέφρενη φοιτητική εστία, ως ένα είδος «παρέλαση της ντροπής».

9. Φιλί με έναν μουστακοφόρο και γάμος - Υπάρχουν πολλές δεισιδαιμονίες που σχετίζονται με το γάμο. Μία από αυτές είναι πως αν μία γυναίκα φιλήσει έναν μελαχρινό άντρα κατά τη διάρκεια ενός γάμου, τότε σε σύντομο χρονικό διάστημα θα της κάνουν πρόταση γάμου. Προσοχή όμως! Εάν μία γυναίκα φιλήσει έναν άντρα με μουστάκι και της μείνει μία τρίχα του στα χείλη της, τότε πιθανότατα η γυναίκα αυτή να μείνει ανύπαντρη.

10. Θαυμασμός βρέφους - Εάν είστε στην Κίνα και δείτε ένα πολύ όμορφο νεογέννητο μωρό, δεν θα πρέπει για οποιονδήποτε λόγο να εκφράσετε τον θαυμασμό σας. Στην Κίνα, θεωρείται μεγάλη γρουσουζιά ο θαυμασμός ενός νεογέννητου γιατί θεωρούν ότι τραβάει την προσοχή των φαντασμάτων και των δαιμόνων. Έτσι, συνηθίζεται να μιλούν με άσχημα λόγια για ένα μωρό, ώστε να κρατούν το κακό μακριά.

11. Μάσημα τσίχλας τη νύχτα - Ακόμα και αν έχετε άσχημη αναπνοή, το να μασήσετε τσίχλα μετά το δείπνο στην Τουρκία είναι κακή ιδέα. Οι Τούρκοι θεωρούν πως εάν μασήσουν τσίχλα τη νύχτα, ουσιαστικά μασάνε τη σάρκα των νεκρών.

12. Τετράφυλλο τριφύλλι - Λόγω της σπανιότητας των τετράφυλλων τριφυλλιών, εάν κάποιος βρει ένα, θεωρείται πολύ τυχερός. Σύμφωνα με τον Oliver, το σπάνιο αυτό φυτό αντιπροσωπεύει οτιδήποτε μπορεί να επιθυμήσει κάποιος: πλούτο, δόξα, αγάπη και υγεία.

13. Το γρουσούζικο 13 - Ο αριθμός 13 -και η Παρασκευή και 13- θεωρούνται γρουσουζιά σε πολλά μέρη, ενώ οι ρίζες αυτής της δεισιδαιμονίας φτάνουν πίσω στη Βίβλο. Θυμηθείτε πως ο Ιησούς είχε 13 μαθητές, μέχρι που ο ένας -ο Ιούδας- τον πρόδωσε.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

http://laografiaparadosi.blogspot.gr/2014/06/13.html

Πηγές :

http://www.newsbomb.gr/blogs/story/140398/13-kathimerines-deisidaimonies-ti-simainoyn-kai-apo-poy-proerhontai#ixzz31bVeeV7D

http://www.tokleidi.com/2013/10/deisidemonia/
http://www.newsit.gr/default.php?pname=Article&art_id=289037&catid=3

http://www.nooz.gr/page.ashx?pid=9&cid=1&aid=1100464
http://www.sansimera.gr/articles/499

Το Κλειδί της Σκέψης -www.tokleidi.com

http://www.tokleidi.com/2013/10/deisidemonia/

Γιάννης Πρόφης Το πανηγύρι και το αρνί της Ασήμως

Το πανηγύρι και το αρνί της Ασήμως

Γράφει ο Γιάννης Πρόφης

Έφτασε η γιορτή Αναλήψεως, μέρα πανηγυριού, κι όλο το χωριό, παραμονή κι ανήμερα, γιόρταζε. Από μέρες οι νοικοκυραίοι είχανε συγυρίσει τα σπίτια τους, είχανε περιποιηθεί τις αυλές και τ’ ανοιξιάτικα λουλούδια τους κι είχαν ασβεστώσει τους κορμούς των δέντρων και τους μαντρότοιχους, μέσα κι έξω. Στον κεντρικό δρόμο τα καφενεία, οι ταβέρνες και τ’ άλλα μαγαζιά ήταν απ’ έξω στολισμένα με κλαδιά από βάγια, φοίνικες και μουριές. Τα χασάπικα ήταν γεμάτα με σφαχτά που κρέμονταν στα τσιγκέλια και τα μανάβικα γεμάτα από φρούτα, μήλα, ροδάκινα και μούσμουλα, μέχρι και κεράσια είχανε φέρει. Είχαν έρθει κι οι πραματευτάδες, που πουλάγανε τόπια, σβούρες, σφυρίχτρες, μύλους, καθρεφτάκια κι άλλα παιχνίδια για παιδιά. Κι όπως πάντα, η λατέρνα, το ροσόλι, ο γύφτος με την αρκούδα κι ο άλλος με τη μαϊμού. Κι όλος ο κόσμος, ντυμένος με τα καλά του ρούχα, πλημμύριζε το δρόμο και την εκκλησία.

Ανήμερα της γιορτής, στο σπίτι του μπάρμπα-Σπύρου ξύπνησαν όλοι πρωί – πρωί, φόρεσαν τα γιορτινά τους και με το πρώτο χτύπημα της καμπάνας ξεκίνησαν για την εκκλησία, γονείς και παιδιά. Όλοι, εκτός από τη μεγάλη κόρη, την Ασήμω. Εκείνη είχε άλλα καθήκοντα να κάνει: Θα έσφαζε το αρνί που είχανε στη μάντρα, θα το έγδερνε, θα το ετοίμαζε και θα το έψηνε στο φούρνο με πατάτες. Στην οικογένειά της τρέφανε πάντοτε αρνιά, γίδια κα πρόβατα, που τα πουλάγανε, κι από μικρή ήξερε να σφάζει και να γδέρνει. Ήτανε δυνατό κορίτσι και στις αντρικές δουλειές τα κατάφερνε μια χαρά. Και το πασχαλινό αρνί αυτή το είχε ετοιμάσει με μεγάλη επιτυχία. Και τώρα έβαλε τα δυνατά της, γιατί το μεσημέρι θα τρώγανε μαζί με τους κουμπάρους, που την είχαν βαφτίσει, και θα έρχονταν από την Αθήνα.

Φύγανε το λοιπόν οι άλλοι για την εκκλησία κι η Ασήμω έμεινε μόνη στο σπίτι. Πήρε το μαχαίρι, μπήκε στη μάντρα, έπιασε το σγουρόμαλλο αρνάκι και χωρίς ευαισθησίες το ’σφαξε, σα να ’κανε μια οποιαδήποτε συνηθισμένη δουλειά. Το κρέμασε μετά στο τσιγκέλι ανάποδα, το ’γδαρε και πέταξε το τομάρι μακριά. Έριξε κατόπι ξύλα κι άναψε το φούρνο που ’χανε στο χαγιάτι, στο βάθος της αυλής, για να ’ταν έτοιμος. Καθάρισε μετά τις πατάτες και τις έκοψε. Πήρε το μεγάλο ταψί, έβαλε μέσα λάδι, τις πατάτες και τ’ αρνί, το αλάτισε και το ’ριξε στο φούρνο. Πήγε μετά να συγυρίσει το καλό δωμάτιο και να στρώσει το μεγάλο τραπέζι που θα κάθονταν η οικογένεια με τους κουμπάρους. Έβαλε το καλό τραπεζομάντιλο, μαχαιροπήρουνα, πιάτα και ποτήρια, όλα εντάξει. Μετά φόρεσε το γιορτινό της φόρεμα, το καλό μαντίλι στο κεφάλι, στολίστηκε και περίμενε.

Οι γονείς και τ’ αδέρφια της, άκουσαν τη λειτουργία στη λαμπροφορεμένη εκκλησιά κι ακολούθησαν την περιφορά της εικόνας, με τα λάβαρα, τον μητροπολίτη, τους παπάδες και τους επίσημους. Στην κεντρική πλατεία συνάντησαν και τους κουμπάρους από την Αθήνα, που τους περίμεναν εκεί, όπως είχανε συνεννοηθεί πριν από μέρες. Χαιρετούρες, χαρές και φιλιά. Ο μπάρμπα-Σπύρος τους κάθισε σ’ ένα τραπεζάκι κάτω από τα πεύκα της πλατείας και τους κέρασε λεμονάδα και βανίλια – υποβρύχιο. Με την κουβέντα πέρασε η ώρα ευχάριστα. Το πιο ενδιαφέρον όμως ήταν αυτό που είπε η κουμπάρα: «Κάτι έχω το μυαλό μου για την Ασήμω, τους είπε˙ ξέρω ένα καλό παιδί στην Αθήνα και γρήγορα θα σας το κάνω προξενιό...».

Πλησίαζε τώρα το μεσημέρι και σηκωθήκανε από την πλατεία να πάνε στο σπίτι, για το μεσημεριανό τραπέζι. Στο δρόμο ο μπάρμπα-Σπύρος τους είπε για το καλό φαγητό που ετοίμαζε η Ασήμω. Πέρασαν την αυλόπορτα κι οι ξένοι θαύμασαν την ωραία ασβεστωμένη αυλή, με τ’ ανθισμένα δέντρα, τις βιολέτες και τ’ άλλα λουλούδια, που σκόρπιζαν ευωδιές. Η Ασήμω τους υποδέχτηκε με χαρές και γέλια, φίλησε το χέρι του νουνού και της νουνάς και τους οδήγησε στο δωμάτιο. «Πωπώ, πώς μεγάλωσες, έγινες κοπέλα της παντρειάς, ψηλή και όμορφη! Άντε, κι εγώ θα σου βρω ένα καλό γαμπρό!» πέταξε τη σπόντα η κουμπάρα.

Όμως στη μύτη της θειάς Σπύραινας έφτασε σε λίγο μια άσχημη μυρουδιά. Δεν ήταν από κάψιμο, κάτι άλλο ήταν, που δεν μπορούσε να καταλάβει. «Περίεργο, σκέφτηκε, αντί να μοσκομυρίζει ο τόπος από το αρνί που ψήνεται, κάτι άσκημο μου βρομάει!» Τράβηξε παράμερα την κόρη της και τη ρώτησε: «Μόι το φαΐ τι γίνεται; Το προσέχεις;» «Ψήνεται, έτοιμο θα είναι... Πάμε να το βγάλουμε από το φούρνο» απάντησε αυτή. Προχωρήσανε προς το χαγιάτι κι όσο πλησίαζαν, τόσο η μυρουδιά γινόταν και πιο ανυπόφορη. Η μάνα τράβηξε μ’ ανυπομονησία το σιδερένιο σκέπασμα του φούρνου και τι να δει: Το αρνί ήταν σκεπασμένο με μια σκούρα λαδοπράσινη ψημένη κρούστα, ενώ οι πατάτες κολυμπούσαν μέσα σ’ ένα αηδιαστικό σε χυλό, που είχε το ίδιο χρώμα. Μια μπόχα ξεχύθηκε από μέσα και τους έφερε λιγοθυμιά. «Μόι τι έχεις κάνει εδώ, μόι αρναούτε; Το αρνί μας είν’ αυτό;» φώναξε η μάνα. Η κόρη σάστισε, έχασε τα λόγια της, δεν ήξερε τι να πει. Η μάνα βούλωσε τη μύτη της με την άκρη του μαντηλιού της και τράβηξε με το φτυάρι το ταψί προς τα έξω. Το κοίταξε προσεχτικά κι είδε την κοιλιά του αρνιού σκασμένη σαν από έκρηξη ηφαιστείου. Ο χυλός του στομαχιού, με μισοχωνεμένα χορτάρια και άχυρα, είχε περιλούσει όλο το ταψί. «Μίλα, μόι ερημάδε, τι έκανες εδώ; Έγδαρες το αρνί και δεν άνοιξες την κοιλιά του να βγάλεις την πατσά και τ’ άντερα; Μόι δεν έχεις καθόλου μυαλό στο κεφάλι σου; Ου, που να ψοφήσεις! Μόι τι θα ταΐσουμε τώρα τους μουσαφιραίους, μόι βαλανιδιάρε;» Από τα μάτια της Ασήμως πετάχτηκαν χοντρά δάκρυα. Καλύτερα ν’ άνοιγε η γης να την καταπιεί. Με τις παλάμες της σκέπασε το πρόσωπό της και χτυπιότανε κάτω. «Ξέχασα, μανούλα μου! Αχ, ξέχασα, εγώ η σκύλα, να τ’ ανοίξω και να βγάλω την πατσά... Πώς το ’παθα αυτό η έρημη;» έλεγε κλαίγοντας γοερά.

Η μάνα της έδωσε μια σπρωξιά για να την παραμερίσει, κι έφυγε. Από την ανοιχτή πόρτα του δωματίου με τους μουσαφιραίους, έκανε κρυφά νόημα στον άντρα της να βγεί έξω. Βγήκε ο μπάρμπα-Σπύρος κι αυτή τον τράβηξε παράμερα και του εξήγησε τι είχε συμβεί. Προχωρήσανε κι οι δυο προς το χαγιάτι για να δει κι αυτός με τα μάτια του. Όταν είδε το θέαμα του ταψιού με το αρνί έμεινε άφωνος. Άρχισε να βρίζει και να βλαστημάει κι έριξε κι ένα χαστούκι στα κατακόκκινα μάγουλα της κόρης του. Ύστερα στάθηκε για λίγο να σκεφτεί και στο τέλος τους είπε το σχέδιό του: «Σταματήστε τα κλάματα, να μη μας πάρουνε χαμπάρι οι κουμπάροι. Θα τους πούμε ότι φαΐ ήταν έτοιμο από νωρίς κι η Ασήμω έβγαλε έξω το ταψί και τ’ άφησε στο πεζούλι του φούρνου. Κι όταν ήρθε μετά μέσα να στρώσει το τραπέζι, οι γάτες της γειτονιάς πέσανε στο ταψί, φάγανε το αρνί και τα μαγαρίσανε όλα... Εσείς βγάλτε έξω τα κάρβουνα που ’χουνε μείνει στο φούρνο, ανάφτε κι άλλη φωτιά, κι εγώ πάω στο χασάπικο να φέρω μπριτζόλες να ψήσουμε.

Η μάνα σκούπισε τα δάκρυά της, ενώ η κόρη εξακολουθούσε να κλαίει. «Σταμάτα, να κλαις, σκατο-κουτουμπάνα, και βγάλε το σκασμό, της είπε˙ γιατί άμα μάθει η κουμπάρα ότι είσαι παλαβιάρα, δε θα μας κάνει το προξενιό που μας έταξε...». Και της έριξε και μια στριφτή τσιμπιά ψηλά στο μπούτι. Πήρε μετά το ταψί, πήγε στο κοτέτσι κι άδειασε το φαγητό εκεί, για να το φάνε οι κότες.

Στο μεταξύ γύρισε κι ο μπάρμπα-Σπύρος από το χασάπικο με τις αρνίσιες μπριτζόλες στα χέρια. Τις έδωσε στις γυναίκες κι έτρεξε στο δωμάτιο να εξηγήσει στους κουμπάρους τι είχε συμβεί με το φαγητό. Τα μπάλωσε κάπως τα πράματα και ζήτησε συγγνώμη για την καθυστέρηση. «Δεν πειράζει, είπαν αυτοί, αυτά είναι πράματα που συμβαίνουνε...» Οι γυναίκες ρίξανε τις μπριτζόλες στη σκάρα, τις ψήσανε ωραία, τις βάλανε σε πιατέλες και τις φέρανε στο τραπέζι. Μαζί με τα σαλατικά, τα τυριά, το φρέσκο ψωμί και το κρασί, το γεύμα ήταν μια χαρά κι έμειναν όλοι ευχαριστημένοι. Και το πιο σπουδαίο ήταν ότι μετά από τρεις μήνες το προξενιό έγινε και πέτυχε. Κι ούτε γάτα ούτε ζημιά...
ΠΗΓΉ :
http://www.mesogianews.gr/index.php?ID=laografia&Rec_ID=2334

Πρόφης, Γιάννης

Ο Γιάννης Πρόφης γεννήθηκε και ζει στο Κορωπί. Σπούδασε νομικά και εργάστηκε στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Κύρια ενδιαφέροντά του είναι η ζωγραφική και η λαογραφία του τόπου του. Ποιήματά του έχουν μελοποιήσει οι μουσικοσυνθέτες Διονύσης Αποστολάτος, Θωμάς Κανάκης και Θεόδωρος Χαρίδης. Στα ταξίδια του περιλαμβάνονται η Γροιλανδία (1975) και η Ανταρκτική (1988).

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2011) Τα σχολεία του Κορωπίου, ΑΩ Εκδόσεις
(2005) Κατοχή, καπνοί και ανεμώνες, ΑΩ Εκδόσεις
(2004) Γεώργιος Σαράντη Παπασιδέρης 1875-1920, ΑΩ Εκδόσεις [κείμενα, εικονογράφηση]
(1999) Οι Γερμανοί ξανά ξανάρχονται, Δωδώνη Εκδοτική ΕΠΕ

http://www.biblionet.gr/author/19743/%CE%93%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82_%CE%A0%CF%81%CF%8C%CF%86%CE%B7%CF%82

Τετάρτη 7 Μαΐου 2014

«Αχνάρια Μεγαλοπρέπειας. Μια νέα ματιά στην παράδοση της Ελληνικής γυναικείας φορεσιάς»

«Αχνάρια Μεγαλοπρέπειας. Μια νέα ματιά στην παράδοση της Ελληνικής γυναικείας φορεσιάς»

Έκθεση του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος (ΠΛΙ) για την εξέλιξη του ελληνικού γυναικείου ενδύματος στον «Ελληνικό Κόσμο»

Μια ιδιαίτερα σημαντική έκθεση για την εξέλιξη του ελληνικού γυναικείου ενδύματος από τον 18ο αιώνα μέχρι τις αρχές του 20ου παρουσιάζει από τις 8 Μαϊου το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα στο Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος».

Η έκθεση με τίτλο «Αχνάρια Μεγαλοπρέπειας. Μια νέα ματιά στην παράδοση της Ελληνικής γυναικείας φορεσιάς» συγκεντρώνει πάνω από 40 αυθεντικά χαρακτηριστικά ελληνικά ενδύματα από τον 18ο έως τις αρχές του 20ου αιώνα. Πρωτοπαρουσιάστηκε στο «Ελληνικό Κέντρο Λονδίνου» το Φεβρουάριο του 2014 - με αφορμή τα είκοσι χρόνια λειτουργίας του αλλά και τα σαράντα χρόνια λειτουργίας του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος - στη μνήμη της Κούλας Λαιμού.

Η έκθεση επικεντρώνεται στην εξέλιξη των τοπικών φορεσιών του ελλαδικού χώρου γύρω στο 18ο αι., εντοπίζοντας κατάλοιπα ενδυματολογικών σχημάτων μιας περιόδου με ελάχιστες σχετικές πληροφορίες. Τα σχήματα αυτά αποτέλεσαν τη βάση για ό,τι επρόκειτο να ακολουθήσει στα μέσα του 19ου αι., όταν με τα ρομαντικά κινήματα αποκρυσταλλώθηκαν οι τοπικές φορεσιές στην Ελλάδα, την Ευρώπη και αλλού.

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
● Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος», Πειραιώς 254, Ταύρος, τηλ. 212 254 0000
● Public, Kαραγεώργη Σερβίας 1, πλ. Συντάγματος, τηλ. 210 3246210
● Public, Γρ. Λαμπράκη 152-154, Πειραιάς, τηλ. 210 4126460
● Public, Καράγιωργα & Λαζαράκη, Γλυφάδα, τηλ. 210 8984300
● Public, Ανδρέα Παπανδρέου 35, MALL Αμαρουσίου, τηλ. 210 6300023
● Public, Λεωφ. Βουλιαγμένης 276, MALL Αγίου Δημητρίου, τηλ. 210 9730006

Τιμές εισιτηρίων:

Ενήλικες: 5 ευρώ
Παιδιά: 2.5 ευρώ

ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΧΩΡΟΣ ΣΤΑΘΜΕΥΣΗΣ
Πληροφορίες

Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος»
Πειραιώς 254, Ταύρος 177 78
Τηλ: 212 254 0000
Φαξ: 212 254 0123
Επικοινωνία : hellenic-cosmos@ime.gr
Ιστοσελίδα: www.hellenic-cosmos.gr

Εκτός από οικογένειες, η έκθεση απευθύνεται επίσης σε μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίου, Λυκείου καθώς και σε παιδιά Νηπιαγωγείου.
Τηλέφωνο επικοινωνίας για επισκέψεις σχολείων: 212 254 0100
http://school.hellenic-cosmos.gr/

Τρίτη 6 Μαΐου 2014

Η γιορτή τού (Χ)εντρελές στά Λουτρά Θερμών (ορεινή Ξάνθη)

"6 Μάη 2004.Η γιορτή τού (Χ)εντρελές στά Λουτρά Θερμών (ορεινή Ξάνθη).To (X)εντρελές γιορτή αντίστοιχη μέ αυτή τής Πρωτομαγιάς γιά τούς μουσουλάνους,ταυτίζεται επίσης καί μέ τά κατάλοιπα τής χριστιανικής θύμησης τού Άη Γιώργη,κυρίως στούς Πομάκους,σύμφωνα μέ τό παλαιό χριστιανικό ημερολόγιο πού γιορτάζεται τήν ημέρα αυτή.(Φωτογραφία Μιχάλης Δ.Πασσαλής)..." ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΠΟΥΝΑΡΤΖΙΔΗΣ

Πηγή

‎ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ
4 ώρες ·

Δευτέρα 5 Μαΐου 2014